Week 49,50 en 51 alweer!

Hallo Allemaal!

Week 49

Er is eigenlijk niet veel nieuws gebeurt, het lesgeven gaat gewoon door en de kinderen zijn nog altijd even vrolijk als de eerste weken. Deze week heb ik niet veel belangrijks gedaan.

Week 50
De week begon weer met lesgeven en de dinsdag en woensdag waarop ik normaal de kinderen van de Senior Highschool les gaf hadden deze week en de week erop geen enkele les.. Dit omdat ze hun examen hadden gehaald en dan is het hier normaal dat de kinderen pas in het nieuwe jaar met de nieuwe les stof beginnen. De kinderen hadden nu dan allemaal toernooien in verschillende sporten of andere dingen bijvoorbeeld; Kookwedstrijd, touwtrek wedstrijd, tafeltennis /voetbal /basketbal /badminton toernooi. Op de Vrijdag (wanneer ik op de basisschool les geef) hadden de leerlingen een grote Bazaar georganiseerd voor elkaar en dit was dan een Businessday, hier konden alle kinderen wat van elkaar kopen van loempia's tot drinken en polsbandjes. Ik heb hier natuurlijk ook even aan meegedaan en heb even een paar heerlijke streekproducten geproefd! In de avond ben ik nog wezen voetballen in de indoorhal.
De zaterdag begon alweer vroeg omdat ik voor onderzoek voor volgende stagiaires naar een ziekenhuis ben geweest. Dit was ook weer zeer speciaal, je zou denken dat ze in een ziekenhuis de engelse taal wel redelijk beheersen maar dit bleek niet het geval. Het heeft even geduurd voor dat ze mij snapten, maar het is gelukt.
Daarna was het weeshuis Yayasan Kartini uitgenodigd voor een Christmas-Party. Dit vond plaats in een zaal in de parkeerkelder in een gigantische mal. Dit was erg leuk om te zien! Er was een clown die een allemaal vragen stelden aan de kinderen en als de kinderen dit goed hadden kregen ze een cadeau ook deed hij verschillende goochel truc's. De kinderen vonden dit prachtig ze waren allemaal zo enthousiast en zelfs Ibu Harto kon het niet laten om de antwoorden mee te schreeuwen.. Ook kregen alle kinderen een pasje waar geld opstond waarmee ze even in de game-hal konden spelen. Dit was fantastisch om te zien hoe blij de kinderen allemaal waren en even vergaten dat ze weeskind waren. In de avond ben ik alleen even naar de mal gegaan om een klein biertje te drinken op de zaterdag avond. Inmiddels ben ik al zo vaak in de mal geweest dat alle medewerkers van de bar/restaurants mij kennen en word dan ook vaak feestelijk begroet als ik bij hen het terras op loop. Dit was niet een hele lange avond omdat ik de volgende dag weer vroeg op moest omdat er een fietsclub bij Yayasan Kartini op bezoek kwam om samen met de bewoners te ontbijten. Dit was ook weer zeer leuk om te zien! Ik ben natuurlijk ook gelijk uitgenodigd om een keer mee te doen op zondagochtend een stukje te racefietsen! Dit lijkt me wel wat alleen beginnen ze al om 05.30 in de ochtend.. dus dat zal toch een keer zaterdagavond vroeg op bed worden.
Later op die ochtend had ik een uitnodiging gekregen voor een trouwerij van een juf van de Kleuterschool. Dit was prachtig om te zien, hoe alles versierd was en iedereen in traditionele kledingdracht om liep. We waren hier echter maar ongeveer 20 minuten, even het bruidspaar feliciteren, wat eten en weer verder. Ik had gedacht dat het de hele ochtend en deel van de middag zou duren, maar dit was niet het geval.
Ook had het bruidspaar en de families iets te veel withing-crème op gedaan om net wat blanker te lijken en zo mooier te zijn. Zo vreemd iedereen in Nederland zou graag een kleurtje willen hebben en hier willen ze juist wit zijn..
Later ben ik met Ibu Harto, Firman en Indah (18 jarig meisje van het weeshuis) vanuit de trouwerij naar een aantal bedden winkels geweest om te kijken voor andere bedden. Ibu Harto moest elke keer een prijs opvragen in de winkel en dat moest ze dan doorgeven aan mij omdat als ik het zou vragen het bed ineens een stuk duurder zou zijn. Ik was natuurlijk nooit tevreden over de prijs omdat ik altijd wou afdingen, hier was Ibu Harto het niet altijd met eens omdat ze dit nogal onfatsoenlijk vond tegen over de winkel. De mensen houden hier nogal meer rekening met elkaar dan wij als nederlanders. Dit hebben we later gelukkig goed opgelost en zijn met verschillende matras prijzen weer thuis gekomen.
Later op de avond voelde Ibu Harto zich niet zo goed en is nu nog steeds een beetje ziek.

Week 51
Maandag, werd ik alweer vroeg gewekt door dat er ineens een Juf van de kleuterschool in de huis kamer zat. Ze wat vergeten te zeggen dat er geen lessen waren omdat ze naar een tentoonstelling gingen van het leger! Ook vroeg ze of ik mee wou, maar natuurlijk wou ik mee! Hier ben ik met 30 kleuters van een jaar of 3 of 4 over het terrein gelopen maar dan ben je meer bezig om de kinderen bij elkaar te houden dan naar de legervoertuigen te kijken..
Zoals gewoonlijk wou iedereen weer aandacht en er kwam deze keer zelfs een vrouw bij mij met haar baby. Ik moest de baby van haar vast houden en dan zou zij mij met de baby of de foto zetten.. ongelofelijk, daar sta je dan met een kleine pop, waar de tranen van over de wangen rollen van het janken. Maar klaar hebben we dat ook een keer gedaan! Ook de Indonesische militairen wouden maar wat graag met deze blanke op de foto.


Dit was alweer mijn verslag. Ik hoop dat ik jullie weer voldoende op de hoogte heb gebracht! In ieder geval bedankt voor het lezen.